De schaduwzijde van het achterland: naakt wandelen voorbij de GC-1

Wie naar Gran Canaria komt, gaat over het algemeen naar Playa del Inglés. Daar bevinden zich de iconische Duinen van Maspalomas, een uitgestrekt duingebied van zeven kilometer lang en circa drie kilometer breed. Het is dé plek op het eiland waar naaktrecreatie al decennialang een drukke, sociale en volkomen geaccepteerde bezigheid is. Maar wie die massa zat is en op zoek gaat naar absolute rust en afzondering, kijkt al snel naar de ruige bergen en ravijnen aan de andere kant van de snelweg GC-1. Op papier lijkt dit achterland de ultieme plek voor een vrije, solitaire wandeltocht. De werkelijkheid is echter een stuk rauwer: een naaktwandeling door dit gebied is allesbehalve zonder risico.

Wie via een van de tunnels onder de snelweg het vulkanische terrein van het Amurga-massief betreedt, komt terecht in een gebied van ruim tachtig vierkante kilometer. De gedachte dat je hier in alle vrijheid ongestoord naakt kunt ronddwalen blijkt een illusie. Waar je in de duinen omringd bent door honderden gelijkgestemden, kom je in deze droge ravijnen werkelijk geen enkele andere blootwandelaar tegen. Je ruilt de sociale veiligheid en de openheid van het strand in voor een genadeloze, gortdroge leegte.

Het terrein is verraderlijk. Er zijn geen strak aangelegde wandelpaden; de ondergrond bestaat uit losse vulkanische stenen, scherpe rotsen en een stoffige bodem. Dat betekent dat je bij iedere stap exact moet kijken waar je je voeten neerzet. Zonder bedekkende kleding ben je extra kwetsbaar voor schaafwonden, felle zon en stekelige vegetatie. Mocht je je verstappen en een been of arm breekt, dan is hulp ver te zoeken. Hoewel de luxe hoteltorens en de voorbijrazende auto’s op de snelweg in de verte goed zichtbaar zijn, ben jij vanaf die afstand volkomen onzichtbaar. Niemand kijkt naar de desolate hellingen, en doordat het gebied zo immens groot is, hoort niemand je roepen.

Bovendien is dit niemandsland niet zo verlaten als het lijkt. Midden in het gortdroge rotslandschap vind je niet alleen geïmproviseerde onderkomens onder overhangende klippen, maar op strategische bergkammen en toppen staan ook verrassend professioneel gebouwde woningen. Deze zijn opgetrokken uit de stenen die in het gebied zelf te vinden zijn en neergezet met aloude droogstapeltechnieken — zwaar, stabiel en volkomen opgaand in de omgeving. Ze bieden hun bewoners een vrij en onbelemmerd zicht over het hele ravijn. Zo'n woning van dichtbij benaderen is niet zonder gevaar: je betreedt ongevraagd iemands afgeschermde leefruimte. Het verrassen van bewoners op deze geïsoleerde toppen kan snel leiden tot grimmige, confronterende situaties, zeker wanneer je onbedekt bent en je daardoor extra kwetsbaar voelt.

Toch hangt er een constante spanning. De bewoners houden zich schuil, maar wie er alleen rondloopt, krijgt snel het unheimliche gevoel dat hij door duizend paar ogen wordt gevolgd zonder zelf iemand te zien. Dat beklemmende gevoel wordt nog versterkt door grimmige sporen in het landschap. Op verschillende opvallende punten, zoals afwateringspijpen en rotsen, verschijnen de laatste jaren gekalkte teksten als "MAK" en "MAKAK". Het is geen onschuldige graffiti, maar een specifieke Nederlandse en Vlaamse scheldnaam die gericht is tegen de Noord-Afrikaanse migranten in het gebied. De confrontatie met zo’n racistische uiting in je eigen taal, midden in een Spaanse bergwoestijn, maakt de sfeer ter plaatse extra geladen.

Waarom zou je er dan toch gaan wandelen? Voor wie de drukte wil ontvluchten, biedt het landschap een indrukwekkende stilte en een gevoel van grenzeloze ruimte. Maar die vrijheid heeft een duidelijke prijs. Je loopt niet in een beschermd natuurgebied, maar door de rauwe, ongereguleerde achtertuin van het eiland. Wie hier toch op pad gaat, doet er goed aan niet alleen te gaan, iets mee te nemen om eventueel hulp in te roepen, goede wandelschoenen te dragen, afstand te bewaren tot de woningen op de toppen en ruim voor het donker weer terug te zijn in de bewoonde wereld.

Talk Sex (2001) / Regie: Dan Hayduk

 In de film Talk Sex uit 2001 staat het personage Rebecca, vertolkt door Kelli McCarty, centraal als de mysterieuze stem van een nachtelijk radioprogramma in Los Angeles. Vanuit een schemerige, intieme studiocabine nodigt zij haar luisteraars uit om hun diepste erotische verlangens met haar te delen. De film functioneert als een sfeervol mozaïek waarin de gesprekken tussen de presentatrice en haar anonieme bellers de motor vormen voor de visuele vertelling. Rebecca fungeert hierbij als een empathische gids die de luisteraar — en de kijker — meeneemt naar de grens tussen de dagelijkse werkelijkheid en de ongefilterde wereld van de menselijke verbeelding.

De structuur van de film is ingenieus opgebouwd rond de interactie in de studio. Telkens wanneer een beller zijn of haar verhaal begint te doen, vervaagt de realiteit van de microfoons en mengpanelen en transformeert de film in een reeks visueel overdonderende segmenten. Deze scènes zijn de verbeelding van de fantasieën die op de radio worden opgebiecht. Rebecca’s rustige, beheerste stem vormt de rode draad die deze uiteenlopende fragmenten aan elkaar rijgt. Hierdoor krijgt de film een introspectief karakter; het gaat niet louter om de fysieke handeling, maar juist om de psychologie van het verlangen. De setting van de radio benadrukt dat sensualiteit in de eerste plaats in de geest ontstaat door middel van taal en suggestie.

Een essentieel onderdeel van de film zijn de momenten waarop de professionele afstand van de radiostudio wegvalt en Rebecca zelf de hoofdrol speelt in sensuele sequenties. Deze scènes markeren de overgang van de observant naar de deelnemer. Waar de verhalen van de bellers soms abstract aanvoelen, krijgen de scènes met Rebecca een tastbare, persoonlijke diepgang. Het is alsof de intieme bekentenissen van haar luisteraars haar eigen passies aanwakkeren. In deze scènes vervaagt de grens tussen de radio-host en de vrouw achter de microfoon; haar beheerste houding maakt plaats voor een eerlijke verkenning van haar eigen seksualiteit, wat een noodzakelijke menselijke laag aan het personage toevoegt.

De regie van John Leslie maakt optimaal gebruik van een gestileerde cinematografie. Er wordt gekozen voor trage shots, zachte belichting en een focus op esthetiek die ver afstaat van de standaardproducties uit die tijd. Deze visuele gelaagdheid wordt versterkt door de iconische soundtrack van Jan Stevens. De dromerige klanken van nummers zoals The Uncertain Soul sluiten naadloos aan bij de 'late-night' sfeer van de uitzending. De muziek fungeert als de emotionele hartslag van de film en dicteert het ritme van de scènes waarin Rebecca haar eigen verlangens beleeft.

Voor Kelli McCarty was de rol van Rebecca een bewuste keuze om haar imago als voormalig Miss USA te herdefiniëren. Zij presenteert een vrouw die de volledige regie voert over haar eigen narratief en genot. De film eindigt wanneer de nacht plaatsmaakt voor het eerste ochtendlicht en de stad weer ontwaakt. Wat overblijft is de echo van de stemmen en de herinnering aan de beelden. Talk Sex blijft daarmee een uniek tijdsdocument waarin communicatie, hoogwaardige muziek en filmische kwaliteit samensmelten tot een stijlvolle verkenning van intimiteit, gedragen door een radioprogramma dat de kracht van het gesproken woord viert.

Renée Rea: De Rotterdamse wereldster die de anonimiteit verkoos

 Renée Rea, geboren op 13 januari 1978 in Rotterdam als Renée van der Vloet, was een van de meest prominente Europese actrices in de internationale volwassenindustrie rond de eeuwwisseling. Haar carrière, die zich uitstrekte van de late jaren negentig tot ongeveer 2005, wordt gekenmerkt door een zeldzame overstap van de Europese markt naar de absolute top van de Amerikaanse entertainmentwereld. Rea onderscheidde zich door een natuurlijke uitstraling en een atletische bouw, waarmee ze fungeerde als een nuchtere, Europese tegenhanger van de vaak meer gekunstelde Amerikaanse sterren uit die periode. Haar uiterlijk, gekenmerkt door een sportieve blonde coupe die in haar vroege jaren vaak kort en gelaagd was en later uitgroeide tot een meer glamoureuze lange stijl, maakte haar tot een geliefd gezicht voor high-end producties.

Haar loopbaan begon bij de Europese marktleider Private Media Group, gevestigd in Barcelona. In deze periode werkte ze onder de vleugels van de invloedrijke producent Berth Milton Jr. Private stond destijds bekend om zijn ongekende productiewaarden, waarbij films op 35mm-film werden geschoten op luxueuze locaties over de hele wereld. Als een van de zogeheten 'Private Girls' genoot Rea een status die vergelijkbaar was met die van een reguliere filmster. De films waarin zij speelde, zoals delen uit de befaamde Millionaire-reeks, hadden een sterke focus op esthetiek en cinematografie, wat perfect aansloot bij haar fotomodellen-uitstraling. Deze Europese successen bleven niet onopgemerkt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, wat uiteindelijk leidde tot de belangrijkste stap in haar professionele leven.

Rond 2001 tekende Rea een exclusief contract bij het Amerikaanse Vivid Video, destijds de machtigste studio in de Verenigde Staten. Als 'Vivid Girl' verhuisde ze naar Los Angeles, waar ze het gezicht werd van grootschalige marketingcampagnes en high-budget producties. In Amerika verschoof haar werkterrein steeds meer naar het genre van de erotische thriller en het verhalende drama, films die vaak ook werden uitgebracht voor kabeltelevisie en de mainstream videomarkt. Titels als Forbidden, Watchful Eye en Embrace the Darkness II verstevigden haar reputatie als actrice die ook narratieve rollen kon dragen. In 2002 bereikte ze het hoogtepunt van haar erkenning door een prestigieuze AVN Award te winnen, de hoogste onderscheiding in de sector.

Ondanks haar wereldwijde roem en de lucratieve contracten die zij als topactrice wist te bemachtigen, koos Rea rond 2004 voor een abrupt en definitief vertrek uit de schijnwerpers. In tegenstelling tot veel van haar generatiegenoten die kozen voor een loopbaan achter de camera of in de mainstream media, verdween zij volledig uit de publieke belangstelling. Sinds haar pensioen heeft zij geen enkel interview meer gegeven of publieke verschijning gemaakt, en zij onderhoudt geen geverifieerde aanwezigheid op sociale media. Er wordt algemeen aangenomen dat zij onder haar geboortenaam of een getrouwde naam is teruggekeerd naar een privéleven, mogelijk in haar geboorteland Nederland of elders in Europa. De strikte anonimiteit die zij sindsdien handhaaft, heeft haar in de loop der jaren een mysterieuze status gegeven onder liefhebbers van de filmgeschiedenis uit die specifieke periode. Haar nalatenschap blijft die van een succesvol Nederlands exportproduct dat op eigen voorwaarden de absolute top bereikte en vervolgens met succes koos voor een leven in de luwte.

Mijn jaarlijkse naakte bezoek aan de Eemshaven

Gisteren was ik in de Eemshaven. Dat is een gebied noordelijk van de stad Groningen; het meest noordelijk gelegen gebied op het vaste land van Nederland. Het is een uitgestrekt gebied met windmolens, veel schapen en één lang fietspad, soms gescheiden door wildroosters zodat de schapen niet overlopen. Je voelt hier de Waddenzee; het zacht kabbelen van het zeewater tegen de dijk en de zilte lucht die je neus binnen dringt.

Doorgaans is het vrij rustig in de Eemshaven; het ligt ver weg va de bewoonde wereld. Het is deels een industrieterrein maar een nog veel groter gebied is wandelgebied. Veruit de meeste bezoekers concentreren zich rond het treinstation Eemshaven, waar een tussen de havens en met de achtergrond een elektriciteitscentrale provisorisch strandje is aangelegd. Wanneer je hier de pier op loopt dan bevindt je je daadwerkelijk op het noordelijkste puntje van het vaste land van Nederland.

Maar dat was niet mijn doel. Mijn doel was het vogeluitkijkpunt een paar honderd meter verderop met aan het begin een oorlogsmonument. Normaliter is het hier best druk, maar omdat het gisteren dinsdag was, was het aantal bezoekers op één hand te tellen. Hier hoor je de vogels, de meeuwen en het zacht zoemen van de windmolens en de dieselmotoren van de passerende schepen. Het is hier zo lekker rustig dat je hier heerlijk naakt kunt wandelen.

Na mijn auto te hebben geparkeerd vlakbij het oorlogsmonument klom het wildrooster over en sloeg ik naar links om de dijk op te lopen naar het oorlogsmonument. Daar bevond zich nog een ouder echtpaar en er kwam een oudere vrouw aan op de fiets. Het oudere echtpaar was hier maar heel even; maakte wat foto’s en verdween weer. Ik wilde nog heel even wachten met uitkleden want de oudere vrouw met de fiets was er ook nog. Maar tot mijn grote verbazing trok zij al haar kleren uit en ging naakt op het grasveld liggen zonnen. Dus ik dacht dat als zij dat mocht ik dat ook wel kon doen. Dus ik ook naakt en ik maakte een aantal foto’s op en rond het oorlogsmonument van mezelf naakt.

Naakt wandelen in het openbaar mag niet in Nederland. Je kunt er zelfs een boete voor krijgen van enkele honderden euro's. Als uit het niets verscheen er plotseling een van ergens in de vijftig onderaan de dijk, die mij naakt had gezien. Hij was boos en riep dat ik niet naakt mocht zijn in een publieke ruimte als de Eemshaven. Ik antwoordde niet en kleedde me snel weer aan. De man riep nog dat hij mij in de gaten zou houden en dat wanneer ik straks weer naakt zou gaan hij me wat aan zou doen. Ik antwoordde nu ook niet en liet hem gaan. Ik keek even naar de naakte vrouw, die een eindje verderop lag aan de andere kant van de dijk. Vandaar dat de man haar niet had gezien.

De man riep me nog na dat ik een viezerik was en liep naar zijn auto en vertrok. Nadat de man en zijn auto uit het zicht waren verdwenen kleedde ik me weer uit en ging verder met het maken van foto’s rond het oorlogsmonument; een traditie wanneer ik in de Eemshaven ben. De vrouw heb ik verder niet benaderd; vrouwen vinden dat meestal niet zo prettig wanneer zij naakt zijn en ongevraagd worden benaderd door een eveneens naakte man. Maar het was de eerste keer sinds ik rond 2013 begon met naakt wandelen er zich iemand anders in mijn nabijheid bevond die ook naakt was.

Mijn tocht zette ik verder naakt voort. Wandelend in de volle zon van circa 33 graden en onder een strakblauwe hemel genoot ik van het uitzicht. Ik maakte foto’s van mezelf, naakt wandelend in op dit wandelpad annex fietspad in de Eemshaven en genoot van het uitzicht. Mijn eerste stop was een vogeluitkijkpunt; een stalen constructie met gaten zodat bezoekers de vogels kunnen observeren zonder dat de vogels daar last van hebben. De stalen constructie is gebouwd in een C-vorm dus de warmte kan hier bijna niet weg. Het was hier dus bloedheet. Ik zag wel even de kans om hier naakt te poseren en wandelde verder naar het volgende vogeluitkijkpunt, een paar honderd meter verderop aan de andere kant van de gascentrale. Ook daar heb ik even gepauzeerd, een paar slokken water genomen en mijn weg vervolgd.

Mijn weg vervolgde ik aan de andere kant van de dijk, waar ik langs het water kon wandelen en niet steeds om me heen hoefde te kijken of er andere fietsers of wandelaars mij benaderden zodat ik me – weliswaar tijdelijk – weer even moest aankleden. Aan de zeekant van de dijk was het ook koeler en kon ik één van de flessen water die inmiddels leeg was, vullen met zeewater en die over mijn lichaam laten spoelen. Dat voelde alsof ik in het water zelf lag. Opvallend: Het zeewater was behoorlijk warm. 

Tijd om terug te wandelen. Mijn watervoorraad was  bijna leeg en onder deze hete omstandigheden was verder wandelen onverantwoord. Ik wandelde terug naar mijn auto maar eenmaal bij de auto kleedde ik mezelf nog niet om. Ik wilde nog iets doen vandaag: Naakt wandelen over ter – weliswaar kleine – treinstation van de Eemshaven. Zo geschiedde. Ik heb een paar foto’s gemaakt van mezelf naakt poserend op het station Eemshaven. Want dat wilde ik graag. Passanten, als die er al waren, keken me niet eens aan.

Van de agressieveling van deze ochtend heb ik verder niets meer vernomen. Dus ik heb verder een geweldige dag gehad met als hoogtepunt mijn naakte bezoek aan het kleine treinstation Eemshaven.

Tot volgend jaar.

Zelfs in hét land van naturisten is het naakt gaan stilaan met uitsterven bedreigd

De Duitse naturistenvereniging slaat alarm over de toekomst van het naakt gaan in het land. Het aantal naturisten slinkt er namelijk zo hard dat de vereniging zelfs het jubileum voor haar 75ste verjaardag moest annuleren bij gebrek aan inschrijvingen.

Weinig landen zijn liberaler dan Duitsland wanneer het aankomt op naaktheid in het openbaar. Op de Duitse stranden zijn dikwijls zones voorbehouden aan naturisten en er heerst veel tolerantie wanneer nudisten en geklede mensen zich toch mengen. Onze oosterburen kennen een Freikörperkultur (FKK) of ‘vrije lichaamscultuur’ die teruggaat tot het einde van de 19de eeuw en van oorsprong een reactie was tegen het opkomende materialisme en de industrialisering.

Maar de vrijheid van het naakt gaan staat er onder druk, want de nudisten in Duitsland zijn stilaan met uitsterven bedreigd. Op haar 50-jarig jubileum telde de Duitse Vereniging voor Vrije Lichaamscultuur (DFK) nog 65.000 leden. Nu nog maar iets meer dan de helft, 34.000.

Hoe het zover kon komen? “De oorzaken zijn complex. Er zijn generatieconflicten tussen de vele ouderen en de weinige jongeren in de clubs”, zegt DFK-voorzitter Alfred Sigloch (67). Veel nudistenclubs zouden afkerig staan tegenover vernieuwing, waardoor de gemiddelde leeftijd bij de clubs dikwijls boven de 60 ligt.

Ook de digitalisering speelt een rol. “De lichaamscultus op Tiktok en Instagram verhoogt de drempel om zich uit te kleden in het bijzijn van anderen”, zegt Sigloch in de Duitse krant Bild. Dankzij de smartphone heeft iedereen ook vrijwel te allen tijde een camera bij de hand, wat de angst vergroot om stiekem gefotografeerd te worden.

Groter ledenverlies dan katholieke kerk

“Nudisme is niet meer populair, door de angst voor de zon, drones en smartphones. De clubs worden zwaar getroffen. Ze verliezen meer leden dan de katholieke kerk”, zegt naturist René Hartwig (63) uit Keulen in de Duitse krant.

Sigloch betreurt dat sommige nudistenclubs er noodgedwongen de brui aan geven, maar belooft om de problemen aan te pakken en de beweging nieuw leven in te blazen. “We zullen vechten om iedereen die bij ons wil horen aan boord te houden”, zegt hij. “Nudisme is een eeuwenoude cultuur die niet kan en mag sterven.”

Bron: the guardian, bild

Zaterdag 8 juni 2024 om 18:30

Verslag Naked Night bij Museum de KunstHal in Rotterdam

In januari 2019 organiseerde museum Kranenburg in Bergen aan Zee een naakte avond. Die tentoonstelling viel erg tegen maar dat maakte niet zoveel uit. Want een museumbezoek met kleding aan kan altijd nog wel en is daarom niet cool. Naakt door een museum waggelen is uitdagender, opwindender en daarom leuker. Dan worden plotseling niet de tentoongestelde items het middelpunt van het museum, maar de vele naakte lichamen die er omheen lopen.

Als naturist/nudist wil je natuurlijk het echte werk en die is in Rotterdam. In tegenstelling tot het bezoek aan Museum Kranenburg zijn de naakte avonden bij De Kunsthal al jaren steevast uitverkocht. De eerste dit jaar in februari was binnen 5 minuten uitverkocht. De kaartenverkoop van de tweede Naked Night liep minder hard. 24 uur na de eerste aankondiging waren er nog steeds kaarten te koop. Daarna moest zelfs de Naturisten Federatie Nederland (NFN) er reclame voor maken.

Zoals eigenlijk elk evenement waar bezoekers naakt mogen/kunnen zijn, zijn ook nu de (oudere) mannen in de meerderheid. Één van de mannelijke bezoekers droeg zelfs een rokje. Mannen kennen geen schaamte voor hun naakte lichaam. Vrouwen wel. Een forse meerderheid van de bezoekers (mannen en vrouwen) is behoorlijk op leeftijd. Die komen nog uit de tijd van de flower power; de sixties en seventies waarin naakt gaan de normaalste zaak van de wereld was. Kom daar nog maar eens om anno 2024. Tegenwoordig is de samenleving preuts en schamen vooral meisjes en vrouwen zich voor hun lichaam. Een lichaam dat - getuige het geringe aantal aanwezige vrouwen vanavond - soms best gezien mag worden.

De tentoonstelling bestaat uit felgroene- en -roze spullen uit de seventies en eighties van de vorige eeuw. Wat de kunstenares ermee wil vertellen wordt pas duidelijk wanneer je er een boekje naast legt. Erg indrukwekkend is het allemaal niet en het kan de bezoekers niet erg bekoren. Iedereen komt hier om naakt te gaan in een omgeving waar dat anders niet mogelijk is. Bezoekers lopen doelloos door de grote zaal waar de spullen staan opgesteld, lezen nauwelijks de teksten maar genieten vooral van het naakt zijn onder de naakten. De naakte lichamen zijn de attractie. Ze genieten van het naakt kunnen rondlopen en van elkaar. Want hoewel dat niet de bedoeling is wordt er wel degelijk naar elkaar gekeken. Hoe zie jij er zonder kleren uit? Het is zien en gezien worden. Gecommuniceerd wordt er nauwelijks. De naturisten (naakt uit ideologische overweging) zijn hier makkelijk van de nudisten (naakt omdat het opwindend is) te onderscheiden: Naturisten dragen schoenen of slippers; nudisten zijn blootvoets.

De immens hoge ramen van de grote zaal geven je het idee naakt te kunnen rond wandelen in de grote stad. Hoewel van buiten goed zichtbaar letten de vele voorbijgangers totaal niet op de circa 30 – 40 naakte bezoekers, waar toch ook wel goed uitziende naakte vrouwenlichamen tussen zitten. Ook bij de fototentoonstelling in een aangrenzende kleinere zaal kijken voorbijgangers nauwelijks naar de naakte lichamen. Blijkbaar zijn ze in de havenstad wel wat gewend.

Na een uur doelloos te hebben rondgewaggeld kunnen de bezoekers foto’s maken. Niet van de anderen; alleen van de kunstwerken en van zichzelf. Na het maken van de nodige foto’s druipen de meeste bezoekers wel af. De kleren gaan weer aan want buiten deze zaal begint de echte wereld weer. De bezoekers zijn weer een ervaring rijker. Zoveel mogelijkheden om buiten de eigen slaapkamer naakt te gaan zijn er immers niet meer. Dus laten we initiatieven als deze koesteren en sluiten in het hart. Want wellicht dat de huidige preutse samenleving hier ook een einde aan gaat maken.

Vervolg: Is het Horsterwold echt het walhalla voor naaktlopers?

Of het Horsterwold echt een walhalla is voor blootlopers hangt af van wat je zoekt. Het is zeker een populaire plek voor naturisme, met een lange traditie en een aantal officiële naaktstrandjes. Het bos is uitgestrekt en biedt veel privacy, met afwisselende landschappen van bos, heide en water.

 Er zijn echter ook een aantal nadelen te noemen. Het Horsterwold is niet enorm groot, en in de drukkere gebieden kan het behoorlijk druk worden. Ook zijn er muggen en andere insecten, en kan het weer onvoorspelbaar zijn.

Of het Horsterwold echt een walhalla is voor blootlopers hangt dus af van je eigen voorkeuren. Als je op zoek bent naar een grote, afgelegen plek om te ontspannen en te genieten van de natuur in je blootje, dan is het Horsterwold zeker een goede optie. Ben je echter op zoek naar een meer gevarieerde omgeving of ben je gevoelig voor insecten of wisselvallig weer, dan zijn er wellicht betere plekken te vinden.

Enkele alternatieven voor het Horsterwold:

Het Drents-Friese Wold: Dit uitgestrekte natuurgebied is met 6.000 hectare nog groter dan het Horsterwold en biedt nog meer privacy. Er zijn ook diverse officiële naaktstrandjes.

De Veluwe: De Veluwe is een enorm natuurgebied met bossen, heide en zandverstuivingen. Er zijn diverse officiële naaktstrandjes, maar ook veel afgelegen plekjes waar je ongestoord kunt blootloper.

De Amsterdamse Waterleidingduinen: Dit duingebied is dichter bij de stad gelegen, maar biedt toch veel privacy. Er zijn geen officiële naaktstrandjes, maar er zijn wel diverse plekken waar naturisme gedoogd wordt.

Tips voor een bezoek aan het Horsterwold:

Ga op een doordeweekse dag of buiten het seizoen om de drukte te vermijden.

Neem insectenspray mee.

Houd rekening met het weer en neem regenkleding mee.

Respecteer de natuur en laat geen afval achter.

Ja, in principe mag je bloot wandelen in het Horsterwold. In 2020 oordeelde de rechtbank in Leeuwarden dat het Horsterwold een geschikte locatie is voor naaktrecreatie. Dit betekent dat het toegestaan is om naakt te wandelen in het bos, zolang je maar geen aanstootgevend gedrag vertoont.

Er zijn een paar belangrijke regels waar je je aan moet houden als je bloot wilt wandelen in het Horsterwold:

Wees respectvol naar andere wandelaars. Als je geklede tegenliggers tegenkomt, is het netjes om achter elkaar te gaan wandelen of even te stoppen en je te kleden.

Maak geen lawaai en verstoor de natuur niet.

Laat geen afval achter.

Op een paar plekken in het Horsterwold is naaktlopen niet toegestaan:

Op de verharde paden

In de bebouwde kom

Bij het bezoekerscentrum

Er zijn een paar officiële naaktstrandjes in het Horsterwold:

Het Zwarte Strand

Het Witte Strand

Het Naturistenstrand

Deze stranden zijn een fijne plek om te ontspannen en te zwemmen in je blootje. Het Horsterwold is een prachtige plek om te genieten van de natuur in je blootje. Houd je aan de regels en geniet van je wandeling!

Let op: De regels voor naaktlopen kunnen veranderen. Het is altijd verstandig om de website van Staatsbosbeheer te raadplegen voor de meest actuele informatie.

Tot slot:

Het Horsterwold is een populaire plek voor naturisme met een lange traditie. Het is een mooie, afwisselende plek om te ontspannen en te genieten van de natuur in je blootje. Er zijn echter ook een aantal nadelen te noemen, zoals de drukte in de zomermaanden en de aanwezigheid van insecten.

Of het Horsterwold echt een walhalla is voor blootlopers hangt dus af van je eigen voorkeuren. Ben je op zoek naar een grote, afgelegen plek om te ontspannen en te genieten van de natuur in je blootje, dan is het Horsterwold zeker een goede optie.

Zie ook: Avontuurlijk Naakt: Is het Horsterwold echt het walhalla van de naaktlopers?